Sommige mensen gaan uit,
ik slijt mijn dagen met het op regelmatige basis evalueren van mijn identiteit.
Nou, in mijn laatste sessie moest ik constateren dat ik eigenlijk helemaal geen Nederlander ben!!!
Wel kwart-Waals.

Daarom 1 adres:

www.evamouton.wordpress.com
Met, naast mijn immer vermakelijke teksten (die nog moeten worden aangevuld), nu ook:
EEN BIOGRAFIE! EEN OVERZICHT VAN PUBLICATIES! TENTOONSTELLINGEN! COLUMNS!

en dus niet meer, NOOIT meer:
http://evamouton.web-log.nl

De koekjes liggen reeds gerangschikt op kleur en vorm, in ronde schalen,
ons vader is nog snel om een taartje, de koffie loopt al door.
En nu kunnen we alleen nog maar wachten op het volk.

Onlangs werd er beslist dat ik nodig eens naar de homeopaat toe moest. Zo geschiedde op maandag 6 oktober 2008. Men reed mij naar Sint-Niklaas. Het was nog vroeg, de treinen staakten en we hadden veel auto’s op de weg verwacht. Eigenlijk was het ontzettend kalm, zodoende kwam ik een halfuur te vroeg op de bestemming aan.

In de wachtzaal speelde er klassieke muziek waar ik behoorlijk kalm van werd. Ik geeuwde en keek in de spiegel. Voor de gelegenheid had ik maar eens geen make-up op mijn gezicht geklad. Dokter moest zien dat ik moe was! Toen bladerde ik door een boekje over de homeopathie en las ik een stripverhaal over mama’s gebroken been, en de thuishulp die toen kwam, omdat papa het huishouden onmogelijk bol kon werken. Wat goed van die thuishulp zeg!

De dokter wees mij een stoel aan. Ik ging zitten. Links van mij ramen die uitkeken op een pracht van een tuin. Tegenover mij de dokter achter zijn bureau. Op dat bureau een pennenhouder met verschillende dure pennen, als teken van zorgvuldigheid, een opengeslagen boek dat onmiskenbaar zijn wijsheid voorstellen moest, een pc die enkel duurzaamheid kon uitbeelden, en dit vanwege ouderdom, en nog wat boeken en kaften ernaast, voor de bedrijvigheid. Achter de dokter stond een boekenkast die de hele wand in beslag nam, vol boeken van minstens 6 cm dik. Deze man had gestudeerd, daar kon je van op aan. Rechts van mij hing de kalender, de datum correct omlijst door zo’n verschuifbaar blauw plastic kadertje. Deze man had zijn zaken netjes op orde, en dat liet mij dan weer toe wat onderuit te zakken in mijn stoel.

Na twee uur kreeg ik een voorschrift en een datum voor een volgende afspraak mee naar huis. Ik viste zo’n kalender met een plastic kadertje uit mijn schuif en hing hem op langs mijn deur, klaar om mijn eigen zaakjes te gaan regelen.

Vandaag is het al volgende week, althans volgens de kalender. Wat ben ik toch mijn tijd vooruit.

Mag ik u verzinnen,
Als ik ziek ben en er is niemand om tegen te grienen,
of om thee maar dan wel zonder citroen aan te vragen,
om aan te zeggen dat mijn toestand is verbeterd zo te zien,
en dat ik morgen wel weer fit ben, want dat is wat de dokter zei.

Als het winter is en ik de trap neem als het al donker is
om zes uur x92s avonds,
en ik boven voor de zekerheid nog eens onder mijn bureautje kijk,
de boef verstopt zich zeker daar, want mijn matras ligt op de grond.

Als ik denk aan toen ik nog kleine kleren droeg,
en mama x92s morgens nog eventjes mee mijn bed in kroop,
aan plasticine die toen nog eetbaar was,
maar speculoospasta nog niet, okee, want
ik nam op mijn boterham toch altijd wat Nina wou (choco!).

Als ik de hele dag in mijn pyjama loop want straks moet ik hem toch weer aan,
mag ik u dan verzinnen alstublief?

De nieuwe Op Ruwe Planken (8.1, Apekooien) is een bundel met alleen maar winnaars. En wel in de disciplines apenverhalen, derdehelftgedichten, ironisch navelstaren, nonsens adequaat opwaarderen, versvertalen, momenten nodeloos (maar mooi) uitvergroten en een aantal mengvormen. O, en x91net nog even voordat je de redactie verlaat recenserenx92, een totaal nieuwe discipline. (Myrna, bedankt!)

Koop dit blad en u heeft een topprestatie in handen!

Met Sander Meij, Bart de Block, Henk van Straten, Amanda Visch, Hanneke van Eijken, Eric Rosseel, Eva Mouton, Wibo Kosters en Ian Reddish. Vicky Francken vertaalde een gedicht van de Franse dichter Philippe Delavau.

ORP 8.1 is voor slechts 3 euro verkrijgbaar bij deze boekhandels. Bestellen kan ook per e-mail (dit is zonder verzendkosten!): administratie [at] op ruwe planken punt nl.
En voor slechts 10 euro per jaar ben je abonnee van het ruwste tijdschrift van Nederland!

Ze vinden mij een rare maar ik kan dat telkens weerleggen. x93Lezen is letters oogsten,x94 zeg ik dan, x93en wij hebben thuis nu eenmaal een CR9090 staan.x94 Meestal hebben ze daar niet van terug en siddert hun hersenpan van de inspanning, dat zie ik wel. Uit hun oren druipt een koffielepeltje schedelsap. Mocht die CR9090 zijn werk toch nog niet naar behoren hebben gedaan, mompel ik er nog iets achter. x93Jammer toch van die toenemende jaloezie over dat ding.x94 Ik kijk naar boven alsof ik tegen God zeg dat ik straks wel op de koffie kom, als ik de mensheid van haar zeven hoofdzonden heb bevrijd.
Retorische vragen doen het doorgaans ook goed: x93Tina Turner, kiest die haar kapsels zelf?x94 vraag ik, met een lijf in kaarsrechte houding en de ogen een lichtjes toegeknepen, om mijn vraag meer body te geven. Soms laat ik mijn hoofd er bijna onmerkbaar bij knikken, als extraatje zeg maar, zoals die van wiskunde doet wanneer ze het over de toets van volgende week heeft en dat wij moeten studeren want wie gaat later onze kinderen anders te eten geven, denken wij?
Details, daar draait het om. Een vraag of stelling zonder ondersteunende lichaamstaal kan je al beter via het internet de wereld in sturen, en geloof me: dat medium ligt mij niet.

Vorige maand was ik aan het chatten met een meisje dat ik toevallig uit het web had geplukt. Flower4u2@hotmail.com tikte ik in op msn, en bijna gelijktijdig kwam dat kind online. x93a/s/l?x94 vroeg ze. x93Hebt gij niets beters te doen?x94: mijn antwoord. x93Rarex94, zij weer. En nog voor ik uit mijn hoofd een oneliner van het briljante soort kon scharrelen ging zij weer offline. Nou, dat vond ik niet keurig. Daarom stuurde ik een e-mail, die ging als volgt:

Beste Flower4u2,

Deze morgen heeft ons moeder haar vrouwentong afgestoft.

Groetjes!

Ja, ik stond op scherp, dat kon je wel zeggen. Niet veel later al een mail terug. Of ik niet gewoon mijn perverte muil kon houden? En ook: x93Ik heb u geblokkeerd, loser, dus probeer maar niets terug te sturen.x94 Ik besloot een poosje met mijn duimen te gaan draaien, ter bevordering van de bloedsomloop. Zo werkt mijn kop sneller. Een antwoord moest ik vinden, een paar woorden, xe9xe9n zinnetje maar dat haar zou blijven achtervolgen tot haar tachtigste. Maar ik kon niet antwoorden want die kutkip had haar inbox afgesloten voor alle genialiteit. Zonde, bijna. Wist ik haar echte naam? Nee. Een adres misschien? Negatief. Hobbyx92s? School? Leeftijd? Huisdieren? Favoriete bekende one night stand, Leonardo Di Caprio niet meegerekend wegens te clichxe9? Niets van dat alles. Dit werd moeilijk, zelfs voor mij.

x92s Nachts ploegde ik door mijn donsdeken, onrustig als een hond die hxe9t plaatsje niet vindt om zijn drol op te draaien. Die Flower had mij in haar macht, en dat beviel mij niet. Ik deed een t-shirt aan en ook mijn laptop. Google bood geen uitkomst en Wikipedia suggereerde om zelf een pagina over Flower4u2 aan te maken of aan te vragen. Duimgedraai, tenengewiebel, lang moest dat niet duren. x93Beste Wiki, ik doe het!x94 fluisterde ik, moeder en vader moesten er hun nachtrust nu ook weer niet voor laten.

Rond zonsopgang had ik een ruwe versie klaar van wat dxe9 lasterpagina op Wikipedia moest worden. Het polijsten van de tekst ging als vanzelf: overdrijven mocht en als iemand ooit een alfabetische lijst van scheldwoorden moet gaan maken, ben ik dat wel. Doch, het bleef stijlvol. Een nietsverhullende foto van een halfnaakte bezopen puber erbij en klaar was kees. Nog voor de koffie helemaal was doorgelopen stond mijn tirade al op het internet, perfect.

Om twaalf uur was de school al uit. Woensdag kip met frietdag, ik snelwandelde naar huis. In de voortuin viel nog geen spoor van vet te ontwaren, eigenlijk had ik kunnen voorspellen dat er iets gaande was. Ons moeder zat aan tafel, snikkend. Vader met een hand op haar schouder. Ontroerend tafereel, ware het niet dat twee mannen in uniform de boel licht ontsierden. x93Liesbeth De Keukeleire?x94 vroeg de snorrigste. Ik tekende present. x93Is deze computer van jou?x94 Hij wees naar mijn laptop, die zich onder de arm van de andere agent bevond. Moeder plukte nog een tissue uit de doos, vader schudde zijn hoofd en keek naar beneden. Had ik niet beter geweten, dan waande ik mij in een Amerikaanse serie, type The O.C. Maar het was geen serie want er was geen ondertiteling en het licht zat ook niet echt perfect. x93Jax94, zei ik, gniffelend om mijn bedenking, x93van mij.x94

Ondertussen zit ik hier al twee weken. We hebben een tuin met bomen en struiken en gras dat zo groen is als in mijn Tiny boeken van vroeger. Er is ook een ezel, twee kippen en een varken! Het eten valt wel mee. Woensdag is het kip met frietdag, net als thuis. Bovendien hoef ik voorlopig niet naar school.
x93Zie het als vakantie, een rustperiode om uw batterijen terug op te laden,x94 zei de directrice toen ze mij mijn kamer wees. x93Graag,x94 antwoordde ik, en plofte op het bed. Ik keek rond: een bescheiden maar leuk bureautje, mijn eigen wastafel, een nieuwe pennendoos. x93Is hier ook internet?x94 Maar mevrouw was al verdwenen.

Het gedicht schreef ik vier jaar geleden, na een dagje zonnen met de poes in de tuin. Ik won er net niet de scholenwedstrijd mee, maar dat gaf niet, want het gedicht was voor op zijn tijd, dat wist zeker. Ik las het vrijdag voor, toen wij begrafenis hielden voor Kleine Pooh, de avontuurlijkste poes die ons gezin ooit heeft gekend. Hij werd sneeuwwit geboren op de kolenhoop van een boer uit de buurt en werd grootgebracht door de haan omdat moeder was verdwenen. Op het boerenhof liep ook een kalkoen die bijna even groot was als ik toen, elf jaar geleden. Ik koos het katje met het rare kopje, want van de underdog hield ik wel in die tijd. Na een jaar bleek dat de poes aan een zeldzame ziekte leed waarbij hij zijn eigen immuunsysteem afbrak, de dierenarts kwam ons speciaal zeggen dat wij er niet op hoefden te rekenen dat het beest nog lang zou leven. Zijn poot ging meerdere malen in het gips en genas altijd uitstekend. Ook bleef hij soms een paar nachten weg, en kwam hij thuis met gehavende oren of neus. Een keer bracht hij een konijn mee naar huis en peuzelde het op in de wintertuin, terwijl wij zaten te ontbijten. En als ik in het gras lag met een Humo, vleide hij zich lekker op het tijdschrift, strekte de poten en fleemde om kriebeltjes onder zijn kin. Tot het voor hem genoeg was geweest en hij me van een klauw in de arm voorzag. In de loop der jaren hebben wij allemaal voor hem gezorgd. Eerst gaf mama hem te eten, toen wij verhuisden bleef Pooh bij papa en voorzag hij in zijn voeding, en toen Nina en ik onze puberluiheid hadden overwonnen gaven wij het beest te eten wanneer wij op bezoek kwamen. Nu Nina en Sven in het huis wonen, gaven zij hem afwisselend te eten, en wanneer ik dan op bezoek kwam, gaf ik nog wat extra’s, en dat hoefde papa dan weer niet te weten.

“Het was een lieve poes”, zegt B. Maar ik zeg: “Nee, het was een avontuurlijke poes, en hij was degene die ons allemaal verbond.”

Soezen

En een vroege lentevogel trippelt
-voor mij geruisloos- langs
en weg ben je,
jouw wereld in,
de mijne reeds vergeten.

Soms word ik de hele nacht niet wakker en droom ik dat de baas van mijn lief werd onthoofd en ik zijn kop als eerste vind, het ligt op de schommel te wiegen in de tuin van mijn oude huis in Waasmunster. Of er is die meneer met zijn schietgeweer zonder gezicht, ik peuter loodjes uit mijn billen en rug en voel die pijn alsof het echt is. Maar ook wel eens dat ik trouw en de taarten nog zelf aan het versieren ben, met marsepein in alle kleuren en de tafels dek ik met mijn tante M. want zij heeft daar altijd al verstand van gehad.

En zo gaat dat maar door, en zo is het altijd geweest. Maar tegenwoordig word ik steeds vaker wakker in het midden van de nacht omdat ik mijn kaken zo hard tegen elkaar houd geklemd dat mijn tanden er pijn van doen. Het tandvlees is ontstoken, ik fiets naar de apotheek, maar dat is allemaal niet zo boeiend. Vandaar dit lege weblog.

Goed, intussen leest u mijn columns op de website van Club Propaganda en voel ik me vrij om in alle rust te schrijven en te wachten tot ik deze pagina weer volgooi; hopelijk met ‘afgewerkt gerief’. Ik werk eraan, en geef de planten water.

Lieve,

jongen. Ik zit op het terras met een tas thee en rook een sigaret. De wind waait in scherpe tonen en alles is donker. Ik kijk naar boven, ook hier geen sterren te zien. Een zee ruist in golven. Voor de rest is alles stil. Ik lieg: papa zapt de Franse televisie in gehakt. Nina is al gaan slapen.

Alles is hier zo pastel. De lucht, dik en grijs en wit, vermengd met het donkerblauwe van de zee. Het lichtgele strand en het droge gras staan nooit stil, maar altijd gebukt onder de knoertharde wind. Zelfs mijn gedachten worden er een beetje pastel van gemengd; deze wind waait alles weg. We gaan hier elke dag stappen, heel het strand af, en we komen terug met de wind in de rug en pijn in onze benen, maar dat is niet erg.

In het appartement lezen we veel, of we spelen spelletjes. Ik ben bezig in Turks fruit. Door alle seks heen lees ik over een man die gewoon heel hard de liefde van toen, die nu niet meer is, heeft gemist, en dat schreef hij neer.

Ook zijn hier veel meeuwen en schelpen in paren. Hoe zwemmen die schelpen voor zij op het strand onder mijn voeten belanden? Zij kraken als chips, maar dan harder.

Eva

Ik kijk in de brievenbus, naar gewoonte, en zal ook deze morgen geen brief vinden die aan mij persoonlijk is gericht, met krullige letters en een originele postzegel en alles erop en eraan. Wel de krant en een papier waarop in schreven staat getypt: x91Vermist sinds 2 juli 2008: ons Molleke. Breng alstublief onze poes terug naar huis. Binnenkort ben ik jarig en jij bent mijn liefste geschenk, Molleke.x92 Onder de tekst: een telefoonnummer en een wazig kiekje van een poes die inderdaad enkel de naam Molleke hoort te dragen. Het is een zwarte poes die ofwel goed in haar vlees of goed in het haar zit, dat kan ik zo meteen niet zien. Met witte oortjes en ogen die lijken te schreeuwen dat alleen ik haar moet strelen.

Ik vouw het papier in twee en vrees het ergste voor onze Mollie. De afgelopen maanden zag ik opvallend veel A4tjes met de liefste poezengezichten in het straatbeeld krollen. Op een gevel geplakt, scheef en in stapels op de toog van de kleine krantenwinkel, scheef en in stapels op de toog van de grote krantenwinkel, onder de deur gemoffeld, tegen een vuilbak gekleefd. Is het omdat ik er op let, of verdwijnen er nadrukkelijk veel van die eigenwijze haarballen? En waar gaan zij dan naartoe? Misschien is er iets als een Hilton voor poezen opgericht in het Gentse, maar dan gratis, en zitten zij daar met zx92n allen aan de koffie.

Ik loop naar boven, zet thee, wrijf het KGA van de zandman uit mijn ogen en placeer mij aan tafel. Het ontbijt staat al klaar, de krant vouw ik open. Het binnenland sla ik over. Ik weiger onze politiek het plezier mijn levensduur te verkorten met maanden of jaren. Daar is het buitenland al, niets nieuws onder de zon. Financixebn, dan liever een nekschot. Sport, daar vliegt het uiltje reeds dat ik terug wil knappen. Ik lees Garfield en Hagar door, vind er niets aan, los een raadsel op en laat mijn bordje op de afwasberg balanceren. De perfecte toren, besluit ik. De sport en het A4 verscheur ik tot snippers, want ik heb nog zeven en een halve minuut de tijd. Daarna zet ik mijn vlucht naar beneden in.

Daar staat mijn fiets al, paraat voor de rammeltocht. Ik klik de poort open, klaar voor de wind, die mij wellicht koud inx92t gezicht zal blazen en de poort uit mijn handen kletsen zal. Goed, zover zijn we, ik spring mijn fiets op en vertrek.

Iets in mijn ooghoek krauwt me uit de ochtendroutine. Toch, nu is het zaak door te rijden, of ik kom te laat. Jammer, daar doen de remmen hun werk reeds. Ik keer mijn kop en zie een poes kantelen voor de poort. Ze zit goed in haar vlees, of in het haar, dat kan ik zo meteen niet zien. Meteen flitst het A4 door mijn kop. x93Molleke tochx94, mompel ik. x93Mollekex94, en ik gooi mijn fiets tegen de gevel. Ze komt naar mij toe gehobbeld, als wil zij bewijzen dat zij flink luistert naar haar naam. Haar ogen staan in vijvers, ik geef haar een aai over de kop. Nu ren ik naar boven en haal een schaaltje water, dat zij niet aanraakt wanneer ik het voor haar neerzet. Opnieuw naar boven, met twee treden tegelijk, brullend dat ze daar vooral moet wachten, en ik ga op zoek naar het A4tje van de eigenaar. In snippers, verdomd, ik probeer het telefoonnummer te puzzelen, natuurlijk tevergeefs. Een puzzelfreak ben ik nooit geweest. Wij hadden er wel een van Bert, en een van Ernie, 16 stukken in totaal kon ik net nog aan. Weer naar beneden, trager nu. x93Mollekex94, zeg ik, x93ik vind het telefoonnummer van uw baasje niet, ge zult nog efkes moeten wachten.x94 Stilte. x93Mollie?x94 Daar ligt zij op de rug, het bekje opengesperd, alle hulp kwam te laat, meneer. Dat schaaltje water staat daar nu ook maar lullig, ik zet het vlug achter de poort. Haar oogjes sluit ik zoals zij deden met Leonardo in die film, met die andere acteur, met zijn zwarte haar, en hij sterft door de kogel van zijn vader, maar wat is hij de held. Ik verschuif haar dode, maar nog warme lijfje wat meer naar rechts, voor de gevel, en van die poort vandaan. De dodedierenophaaldienst komt erom, verzekeren zij mij aan de telefoon. In de namiddag, want zij hebben nog drie posten te doen. x93Goedx94, zeg ik, x93maar kan ik niet nog even wachten op haar baasje?x94 Nee, dat kan niet, maar ik heb er goed aan gedaan te bellen, wordt mij beloofd door de stem. Daarna een klik. x93Slaapwel Molleke,x94 sluit ik af, en ik fiets naar de plaats waar het werk is.

Wanneer ik terugkom ligt dat donzige lijk op het fietspad gelegd, naast de berm en de vaart, tegenover ons huis. Zo zal dat beest daar nog een week liggen. Daarna is het weg, maar ik ruik aan de stank dat iemand haar gewoon in het hoge gras van de berm heeft gesmeten.

Op een avond neem ik mijn laptop en typ ik een mail die beleefd, doch met aandrang vraagt aan stad Gent wanneer hun ophaaldienst het ziet zitten weer het werk op zich te nemen. Ik hoop maar dat al die andere poezen wel in het Hilton liggen luieren, en na een lange, maar deugddoende vakantie wederkeren naar huis, zij zullen contact houden met elkaar, via e-mail of post.

Vanaf heden te lezen op www.clubpropaganda.nl : de tweewekelijkse column van schrijverscollectief KRAAI. Op de website doorklikken op ‘lezen’ en dan ‘KRAAI column’ aanvinken.

Afgelopen woensdag hadden wij een boeiend gesprek met Marc Verstappen (Villanella) over de toekomst van KRAAI. Wij zullen ons concept wellicht aanpassen, maar laat dit u vooral niet tegenhouden om massaal teksten in te sturen. Zij zullen niet verloren gaan in het webmoeras.